Φαράντος για ΟΠΕΚΕΠΕ: «Διαχρονικό» το σκάνδαλο, αλλά επίκαιρη η ευθύνη

Όταν η κυβέρνηση μιλά για “διαχρονικά” σκάνδαλα, συνήθως προσπαθεί να αποσείσει τη δική της ευθύνη για τα απολύτως επίκαιρα. Ο κ. Πρωθυπουργός, επιμένοντας κατά το προηγούμενο διάστημα να παρουσιάζει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ως προϊόν παρελθόντων ετών, μοιάζει περισσότερο να αναζητά άλλοθι παρά εξηγήσεις. Διότι, αν κάτι είναι πράγματι διαχρονικό, αυτό είναι η απουσία λογοδοσίας και η συστηματική συγκάλυψη κάθε θεσμικής εκτροπής, ιδίως όταν εμπλέκονται “ημέτεροι”. Και όσο η πολιτική εξαντλείται σε ατάκες, οι αγρότες μένουν απλήρωτοι και η κοινωνία παγιδευμένη σε μια νέα κανονικότητα ατιμωρησίας.

Είναι τουλάχιστον άτοπο και παράλογο ο κ Πρωθυπουργός να αναφέρεται στο σκάνδαλο του αγροτικών επιδοτήσεων αναφέροντας το επαλειμμένα ως διαχρονικό σκάνδαλο. Ακόμα, θα πρέπει να γνωρίζει ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν γίνεται με τσιτάτα, αλλά με πολιτικά επιχειρήματα. Εκτός εάν τα πολιτικά επιχειρήματα, είναι η επί εξαετία εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας, της παιδείας και των εργασιακών δικαιωμάτων, και το να αφήνονται οι Έλληνες πολίτες και οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στο έλεος του Θεού, αν όχι των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είχε κατά το παρελθόν επίσης προκαλέσει πάγωμα των πληρωμών των αγροτών, που με τη σειρά του αναστάτωσε την Κυβέρνηση. Η μεγάλη συζήτηση που γίνεται για το θέμα αυτό, εντάθηκε κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Οι διαμαρτυρίες των αγροτών πραγματοποιούνται στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Ο λόγος είναι το κλίμα που επικρατεί στην περιφέρεια το οποίο προανήγγειλε δυναμικές κινητοποιήσεις που ενδέχεται να πραγματοποιηθούν δεδομένου ότι οι αγρότες είναι οργισμένοι. Το ενδεχόμενο να υπάρχει πολιτικό κόστος για την Κυβέρνηση ίσως είναι κάτι παραπάνω από ορατό. Το σκάνδαλο αυτό εκθέτει την Κυβέρνηση σε μια περίοδο κατά την οποία η λαϊκή δυσαρέσκεια για το δυστύχημα των Τεμπών έχει πιάσει «κόκκινο».

Οι εξελίξεις στην εξεταστική επιτροπή περυσι άφησαν μια σκιά στο σκάνδαλο των παράνομων πληρωμών και της εν γένει διαχείρισης της κατάστασης. Ορισμένα δημοσιεύματα καταγγέλλουν σιωπές, υπεκφυγές και αντιφάσεις, στις καταθέσεις, κατά τρόπο ώστε να αποφεύγονται οι απαντήσεις για ευθύνες της κυβέρνησης.

Οι επικοινωνίες των εμπλεκομένων υποδήλωσαν επικοινωνίες μεγάλης οικειότητας, παρόλο που τα εμπλεκόμενα άτομα επιχείρησαν να υποβαθμίσουν τη σημασία των διαπροσωπικών σχέσεων, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Εξάλλου, το σκάνδαλο και η θεσμική εκτροπή επιβεβαιώνεται από την παραδοχή ότι πληρώθηκαν ΑΦΜ χωρίς να πραγματοποιηθούν ολοκληρωμένοι έλεγχοι, σύμφωνα επίσης με δημοσιεύματα..

Το “διαχρονικό” επιχείρημα, λοιπόν, δεν σώζει κανέναν. Ούτε κανέναν Πρωθυπουργό, ούτε όσους επέτρεψαν να πληρωθούν ανύπαρκτοι δικαιούχοι χωρίς ελέγχους. Η ευθύνη είναι παρούσα, συγκεκριμένη και πολιτική. Και όταν η λαϊκή οργή φουντώνει —από τα Τέμπη έως τα χωράφια της Θεσσαλίας— καμία επικοινωνιακή στροφή δεν αρκεί για να καλύψει το μέγεθος του προβλήματος αυτού. Το πρόβλημα δεν είναι η “διαχρονικότητα” των σκανδάλων, αλλά η μονιμότητα μιας εξουσίας που αρνείται να αλλάξει.