Γιώργος Καπλάνης: Η Γορτυνία απαιτεί, δεν επαιτεί

Οι κινητοποιήσεις που ανακοινώθηκαν δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τις έχουμε ξαναζήσει. Κάναμε τις ίδιες συγκεντρώσεις, διατυπώσαμε τα ίδια αιτήματα, ακούσαμε τις ίδιες υποσχέσεις και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: καμία λύση.

Εμείς οι Γορτύνιοι είμαστε περήφανοι και δημιουργικοί. Παντού διακρινόμαστε για τη δύναμη, την εργατικότητα και το πείσμα μας. Κι όμως, για τον ίδιο μας τον τόπο μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με την απογοήτευση. Όχι γιατί αυτή είναι η φύση μας, αλλά γιατί επί χρόνια καλλιεργήθηκε η λογική της αναμονής, της υπομονής και των ψεύτικων ελπίδων. Μας έμαθαν να περιμένουμε αντί να διεκδικούμε.

Η δημοτική αρχή έχει βαριά πολιτική ευθύνη γι' αυτή την κατάσταση. Ο ρόλος ενός Δημάρχου δεν είναι να διαπιστώνει τα προβλήματα όταν αυτά έχουν πλέον γιγαντωθεί. Είναι να τα αναδεικνύει έγκαιρα, να κινητοποιεί την κοινωνία, να ενοχλεί την εξουσία και να διεκδικεί αδιάκοπα λύσεις.

Αντί γι' αυτό, η Γορτυνία οδηγήθηκε σε ένα αδιέξοδο που σήμερα αναγκάζει ακόμη και τη δημοτική αρχή να προχωρά σε κινητοποιήσεις, όχι ως αποτέλεσμα σχεδίου και σταθερής διεκδίκησης, αλλά υπό το βάρος της δικαιολογημένης αγανάκτησης των πολιτών και της πίεσης που ασκεί πλέον η ίδια η πραγματικότητα.

Ας είμαστε ειλικρινείς: το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν θα χρηματοδοτήσει τον δρόμο της Γορτυνίας. Οι αποφάσεις βρίσκονται αλλού. Στο Μέγαρο Μαξίμου και στα αρμόδια Υπουργεία. Εκεί εγκρίνονται οι χρηματοδοτήσεις, εκεί καθορίζονται οι προτεραιότητες και εκεί πρέπει να στραφεί κάθε οργανωμένη και διαρκής διεκδίκηση. Η Κυβέρνηση οφείλει να δώσει απαντήσεις, να εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους και να δεσμευτεί με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα έργων.

Όμως η ευθύνη για το αύριο ανήκει και σε εμάς. Ήρθε η ώρα να αφήσουμε πίσω μας τις πολιτικές που μας κράτησαν καθηλωμένους στην αφάνεια και στη διαχείριση της μιζέριας. Να αλλάξουμε νοοτροπία. Να πιστέψουμε ξανά στη δύναμη του τόπου μας. Να δώσουμε χώρο σε μια νέα αντίληψη διοίκησης που δεν θα συμβιβάζεται, δεν θα σιωπά και δεν θα αρκείται σε υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

Η Γορτυνία δεν είναι καταδικασμένη στην εγκατάλειψη. Μπορεί να διεκδικήσει, να πετύχει και να προοδεύσει. Αρκεί να το πιστέψουμε και να το απαιτήσουμε.

Από εδώ και πέρα δεν υπάρχουν άλλες δικαιολογίες. Ο δρόμος της διεκδίκησης περνά μόνο από την Κυβέρνηση. Και ο δρόμος της αναγέννησης της Γορτυνίας περνά μέσα από την αλλαγή πολιτικής αντίληψης, την ανανέωση και την αποφασιστικότητα.

Η Γορτυνία απαιτεί, δεν επαιτεί.