"Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα": Λύτρωση μέσω της ομορφιάς, της απώλειας και της πτώσης

Άλλωστε, η αέναη αυτή διαδικασία της εγκεφαλικής και συναισθηματικής πρόσληψης ενός θεάματος, συχνά, επιφυλάσσει οδύνη, καθώς όλοι μας είμαστε κοινωνοί της έννοιας "απώλεια".

Η "απώλεια" μπορεί να έχει πολλές μορφές, πολλές παραμέτρους, ακόμα και ατραπούς. Το σίγουρο είναι πως, μαζί με κάθε "απώλεια", πεθαίνει κι ένα μέρος του εαυτού μας- ένα μέρος που, κάποτε, μπορεί και να θεωρούσαμε ιδιαίτερα σημαντικό.

Η παράσταση των τριών διακεκριμένων Ελλήνων καλλιτεχνών μπορεί να είναι αφιερωμένη στα θύματα μιας ασθένειας που "στοίχειωσε" τον Δυτικό πολιτισμό γι' αρκετά χρόνια- όπως και η πρωτογενής αντίστοιχη του 1995- αλλά, αισθητικά, φιλοσοφικά και, κυρίως, συναισθηματικά, πηγαίνει πολύ πέρα απ' αυτή τη θεματική.

Περιττό ν' αναφέρουμε πως το περιεχόμενο και οι συντελεστές της παράστασης είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Τελικά, δεν είναι αυτό το πιο σημαντικό της στοιχείο- αν και ήταν τόσο αναμενόμενο όσο και απαραίτητο.

Το "μνημείο του αγνώστου εραστή" που "χτίζουν" οι Δημήτρης Παπαϊωάννου, Γιώργος Κουμεντάκης και Θόδωρος Κουρεντζής μοιάζει σμιλευμένο από 30 χρόνια εμπειριών, διαψεύσεων, ακυρώσεων και, προφανώς, απουσιών αλλά και από αγνό, "καθάριο", γνήσιο συναίσθημα, εξυψωμένο στα επίπεδα της πίστης.

Πίστης στον άνθρωπο, που είναι το αίτιο και ο σκοπός ταυτόχρονα, πίστης στη ζωή, ακόμα κι όταν αυτή ενέχει ρίσκα και θανάσιμους κινδύνους, πίστης στη συνέχεια και, τελικά, πίστης στην αλήθεια.

Υπάρχει, άραγε, μεγαλύτερη αλήθεια από δυο σώματα, γυμνά, εκτεθειμένα, έτοιμα να δοθούν, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, στην περιπέτεια που καλείται "έρωτας"...;

Δυστυχώς, ο σύγχρονος πολιτισμός μας, έχει εξαχρειώσει κι εκχυδαϊσει, σε μεγάλο βαθμό, την παραπάνω περιπέτεια. Υπάρχουν, όμως, και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

Μια απ' αυτές και το "Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα".