Απόστολος Σπυρόπουλος: "Έχω τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι σε όλους"

Με το οινοποιείο αυτό μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν ένα μικρό παιδί το 1988, όταν μπήκαν τα πρώτα θεμέλια, και έπαιζα ανάμεσα στα μπετά και τις λάσπες, βλέποντας τους τοίχους να υψώνονται μέρα με τη μέρα. Θυμάμαι σαν τώρα τη λάμψη και τη χαρά στα μάτια του πατέρα μου καθώς έβλεπε το δημιούργημά του να παίρνει σάρκα και οστά. Για μένα, αυτό το μέρος δεν ήταν ποτέ απλά «ντουβάρια» ή μια επιχείρηση· ήταν οι πρώτες μου εικόνες, οι ρίζες μου, ένας τόπος που ταυτίστηκε με την ίδια μου τη ζωή.

Σήμερα, λοιπόν, αυτή η διαδρομή κλείνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Πραγματοποιήθηκε ο πρώτος από τους δύο πλειστηριασμούς και το πρώτο οινοποιείο χάθηκε οριστικά. Σε λίγες  ημέρες, το ίδιο «σφυρί» θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου. Αυτό που ζούμε δεν είναι μια «κακή συγκυρία» ή μια ατυχία της αγοράς. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα ετών αλαζονείας, νοσηρής οικογενειοκρατίας και μιας διοίκησης που μπέρδεψε μια ιστορική διαδρομή με προσωπικό της φέουδο. Η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ — ιδιοποιήθηκε.

Μετατράπηκε σε ένα κλειστό «βασίλειο» όπου η διαδοχή θύμιζε παρωδία: η μητέρα παρέδωσε το τιμόνι μόνο όταν αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη, χρίζοντας διάδοχο μια κόρη που εκείνη την εποχή ήταν άνεργη. Μια επιλογή που από την αρχή με βρήκε εντελώς αντίθετο, καθώς αγνοούσε κάθε ίχνος αξιοκρατίας και λογικής. Όλα αυτά συνέβησαν υπό την υψηλή εποπτεία ενός πατέρα απόλυτα εγωκεντρικού, εγκλωβισμένου στο δικό του, αρρωστημένο «εγώ». Ένα «εγώ» που επαναλάμβανε μονότονα: «Εγώ ξέρω καλύτερα», «Εγώ το έφτιαξα μόνος μου». Αυτό το «εγώ» ήταν που τελικά σας έπνιξε, αρνούμενο να ακούσει κάθε λογική φωνή, επιβάλλοντας την ανικανότητα ως οικογενειακό πεπρωμένο. Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς «παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα».

Μόλις έναν μήνα προ της καταστροφής, πατέρας και κόρη, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, εμφανίζονταν περιχαρείς και φωτογραφίζονταν από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel, αναζητώντας ρόλο σε πολιτικές συγκεντρώσεις και παριστάνοντας τους σωτήρες της χώρας, την ώρα που άφηναν την επιχείρηση να ψυχορραγεί. Ταυτόχρονα, η διευθύνουσα σύμβουλος, σε ένα ρεσιτάλ θράσους, παρέδιδε μαθήματα «αγροτικής ανάπτυξης» σε πάνελ πρώην πρωθυπουργού — του ανθρώπου που επί των ημερών του έκλεισαν οι τράπεζες. Η απόλυτη ειρωνεία: μια διοίκηση που άφηνε τις τράπεζες απλήρωτες, να παριστάνει τον ειδήμονα δίπλα σε εκείνον που τις σφράγισε.

Το αποκορύφωμα της ματαιοδοξίας; Μία μόλις εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, βρεθήκατε στο Παρίσι για να απολαύσετε τον «Χορό Μεταμφιεσμένων» (Un ballo in maschera) του Verdi — έξοδα που πιθανότατα βαφτίστηκαν ως «προώθηση προϊόντων». Προφανώς, ελλείψει της «Traviata» (της Παραστρατημένης), που θα ήταν η ιδανική αυτοπροσωπογραφία σας, προτιμήσατε ως σύγχρονοι Νέρωνες να «τραγουδάτε» στα θεωρεία της Γαλλίας, ενώ το οινοποιείο καιγόταν στις φλόγες των χρεών σας. Ένα θέατρο παρακμής, όπου κρύβατε την αποτυχία σας πίσω από τη μεγάλη ζωή με ξένα κόλλυβα, την ώρα που οι πραγματικοί εγγυητές έχαναν τον ύπνο και τις περιουσίες τους.

Ο εγωκεντρικός πατέρας, η μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας και η κόρη, απολάμβαναν επί χρόνια μια προκλητική, πέρα ως πέρα αυθαίρετη διαμονή στον «πύργο» εντός του οινοποιείου. Ζούσατε σαν παράσιτα εις βάρος των μετόχων, μέσα σε ένα κτίσμα παράνομο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήσασταν τυπικοί ούτε στα στοιχειώδη, ούτε καν στη νομιμότητα της ίδιας σας της στέγης. Ζούσατε όλοι σας επί σειρά ετών αποκλειστικά από την εταιρεία, στραγγίζοντάς την μέχρι το τελευταίο ευρώ για να συντηρείτε μια χάρτινη ψευδαίσθηση. Ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, η διευθύνουσα σύμβουλος ζούσε το δικό της «όνειρο», ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του κόσμου, πάντα με το βολικό πρόσχημα της «προώθησης των προϊόντων». Ταξίδια που δεν ήταν παρά πολυτελείς κύκλοι αυτοπροβολής, την ώρα που το προσωπικό έβλεπε το μέλλον του να χάνεται.

Φτάσατε στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να κυκλοφορείτε ετικέτες με το όνομα της κόρης και της εγγονής, βάζοντας τον ναρκισσισμό σας πάνω από την επιβίωση της επιχείρησης. Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας! Από τη μία οι δημιουργοί του χάους μαζί με τον πρόθυμο «μικρό αδελφό», πάντα σε ρόλο θλιβερού χειροκροτητή, να λέει «ναι» σε ό,τι παράλογο υπαγόρευε ο «μεγάλος», νομιμοποιώντας την καταστροφή.

Όταν σας εξέθεσα τα επιχειρήματά μου, τις προτάσεις μου και τις κάθετες αντιθέσεις μου για την ολέθρια πορεία που επιλέξατε, εσείς, τυφλωμένοι από κακία, εμμονή και ένα διογκωμένο «εγώ», με δαιμονοποιήσατε. Με λασπώσατε και διαδίδατε συστηματικά βρώμικα ψέματα σε συγγενείς και φίλους, με μοναδικό σκοπό να με εξοντώσετε ηθικά.Ακόμη πιο κατάπτυστο ήταν αυτό που επιχειρήσατε στις αρχές του 2023, όταν αποφάσισα να αλλάξω πολιτική πορεία. Φτάσατε στο σημείο να προσπαθήσετε να μαζέψετε υπογραφές για μια επιστολή που θα εμφάνιζε δήθεν την οικογένεια αντίθετη στην πράξη μου!

Η ανηθικότητα και η κακία σας ξεπέρασαν κάθε όριο, αγγίζοντας ακόμη και τους πιο στενούς μου συγγενείς, αλλά και ανθρώπους που ουδέποτε είχαν σχέση με την επιχείρηση.Θέλατε πάση θυσία να με δείξετε απομονωμένο και αποκομμένο από όλους. Τόσο αδίστακτοι, τόσο κυνικοί, τόσο γεμάτοι συμπλέγματα απέναντί μου. Όμως, σε αυτόν τον κατήφορο δεν σας ακολούθησε κανείς...Όταν παραιτήθηκα τον Μάιο του 2020, σας άφησα μόνους απέναντι στον καθρέφτη σας. Αλλά ακόμα και τότε, στον καθρέφτη σας πάλι εμένα βλέπατε, γιατί η δική μου αλήθεια ήταν ο μόνιμος εφιάλτης που σας ξεσκέπαζε.

Έχω τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι σε όλους. Για 25 και πλέον χρόνια, ούτε εγώ ούτε κανένα άλλο μέλος της στενής μου οικογένειας δεν έλαβε από την επιχείρηση ούτε ένα 1€! Από τον Μάιο του 2020 που παραιτήθηκα οριστικά, δεν χρέωσα την επιχείρηση ούτε με ένα μπουκάλι κρασί! Σε πλήρη παραλογισμό με τη δική μου στάση, εσείς κοιμάστε ήσυχοι; Πώς κοιτάτε στα μάτια τους εργαζόμενους και τους πιστωτές που αφήνετε πίσω σας; Επιτρέψτε μου να σας αφυπνίσω —ή μάλλον να σας ταρακουνήσω— από τον εγωκεντρικό λήθαργο στον οποίο ζείτε εδώ και χρόνια: το πάρτι τελειώνει οριστικά και σύντομα.

Η ευθύνη για την ηθική κατάπτωση, τη διάλυση και τον διασυρμό βαραίνει αποκλειστικά εσάς και μόνο εσάς! Σπείρατε ανέμους και τώρα θα θερίσετε τις θύελλες της απαξίωσης. Τα οινοποιεία χάνονται, οι υποχρεώσεις μένουν, αλλά η ντροπή της παρασιτικής σας διαδρομής θα σας ακολουθεί για πάντα. Οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η αυλαία της δικής σας «Traviata» έκλεισε με θόρυβο και ο «Χορός των Μεταμφιεσμένων» σας δεν έχει πια θεατές. Μόνο την παγερή σιωπή της αποτυχίας σας.

Αθήνα, 18/02/2026

Με εκτίμηση, Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος