"Όταν αντικρίσαμε τις φωτογραφίες των 200 στην Καισαριανή"

Δημοσιεύουμε επιστολή του Παναγιώτη Πολύδωρου, ανιψιού του Δημήτρη Πολύδωρου που εκτελέστηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944:

«Από την πρώτη στιγμή που αντικρίσαμε τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή, έχουμε ανάμεικτα συναισθήματα. Βαθιά συγκίνηση, δέος και περηφάνια, καθώς ανάμεσά τους ήταν και ένας δικός μας άνθρωπος, ο Δημήτρης Πολύδωρος. Ταυτόχρονα οργή, θυμό, αποτροπιασμό και περιφρόνηση για τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που δεν διστάζει να αντιμετωπίζει σαν εμπόρευμα τα συγκλονιστικά αυτά ντοκουμέντα και να τα αποτιμά, όπως τα πάντα, σε χρήμα. Αλλά και χαρά και αισιοδοξία, καθώς τα γεγονότα που ακολούθησαν από την δημοσίευσή τους, επιβεβαιώνουν πως το απάνθρωπο αυτό εκμεταλλευτικό σύστημα εγκυμονεί έναν νέο κόσμο, που δεν μετρά σε χρήμα τις φωτογραφίες των νεκρών μας. Έναν εκ διαμέτρου αντίθετο και ανθρώπινο κόσμο, όπου ''ο ψαράς θα είναι ποιητής και ο ποιητής θα ψαρεύει''.

Τον θείο μας δεν τον είδαμε στις φωτογραφίες αυτές. Σήμερα, δυστυχώς σώζονται δύο μόνο φωτογραφίες από την ενήλικη ζωή του, μιας και το μεγάλο μέρος της το πέρασε στις φυλακές. Ήταν όμως εκεί!!! Στον περήφανο δρασκελισμό στο Σκοπευτήριο, στο τραγούδι στα χείλη, στο καθαρό και σίγουρο βλέμμα, στο ευθυτενές ανάστημα, στην υψωμένη γροθιά των συντρόφων του μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Δημήτρης Πολύδωρος του Παναγιώτη γεννήθηκε στο Ζυγοβίτσι Αρκαδίας το 1910. Το 1928 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε ως σερβιτόρος. Ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική και πολιτική δράση, εντάχθηκε στο ΚΚΕ και αναδείχθηκε πρόεδρος του σωματείου σερβιτόρων Αθήνας και Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας Επισιτισμού. Συνελήφθη από το φασιστικό καθεστώς Μεταξά το 1936 και φυλακίστηκε. Του ζητήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας και να αποκηρύξει το Κόμμα και τα ιδανικά του, μα το αρνήθηκε. Το 1937 τον μετέφεραν στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Τον Οκτώβρη του 1940, με την κήρυξη του ελληνο – ιταλικού πολέμου ζήτησε, όπως όλα τα μέλη του ΚΚΕ, να αποφυλακιστεί και να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή. Οι ελληνικές αρχές (καθεστώς Μεταξά – κυβέρνηση Τσουδερού), όχι μόνο δεν του το επέτρεψαν, αλλά μετά τη συνθηκολόγηση το 1941, τον παρέδωσαν στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους, που τον μετέφεραν στις φυλακές της Λάρισας. Το 1943 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Την Πρωτομαγιά του 1944 εκτελέστηκε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και πέρασε στην αιωνιότητα.

Οι 200 κομμουνιστές ''μερτικό δεν ζήτησαν''. Χάρισαν περήφανα και απλόχερα τη ζωή του ''για να βαδίσει η ελευθερία στα χνάρια του αίματός του''. Ελάχιστος φόρος τιμής η απόδοση όσων φωτογραφιών υπάρχουν στο σπίτι τους: Στο ΚΚΕ, στο κόμμα που τίμησαν μέχρι τέλους, στο μουσείο Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής και στον δήμο Χαϊδαρίου, για να μπορεί ο καθένας να αντικρίσει τα μάτια τους, δηλαδή το μέλλον του κόσμου.

Μάταιος ο κόπος των απογόνων, των συνεργατών των ναζί. Το αίμα που έσταζαν τα καμιόνια, που μετέφεραν τους 200 κομμουνιστές μέσα στις γειτονιές της Αθήνας, χάραξε τόσο βαθιά την ιστορική μνήμη του λαού μας, που δεν σβήνεται ό,τι κι αν κάνουν στα σκοτάδια. Προσφέρουμε ως πρώτη δόση 500 ευρώ για την αποκατάσταση του μνημείο στο Θυσιαστήριο της Λευτεριάς και τους χαμογελάμε όπως οι 200 στους εκτελεστές τους.

Ψυχή βαθιά!!!

Ο ανιψιός του, Παναγιώτης Πολύδωρος