"Οδύσσεια": Ακόμα δεν την...είδαμε, αλλά την βαφτίσαμε "woke"!

Δεν θα υπεισέλθουμε καν στις πλείστες όσες "μεταφορές", διασκευές και παραλλαγές των Ομηρικών Επών που, εδώ και πολλά χρόνια, έχουν παραχθεί και παράγονται. Η λίστα είναι μεγάλη και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το "πρώτο μοντέρνο μυθιστόρημα", τον "Οδυσσέα" του Τζέημς Τζόυς και την κινηματογραφική ταινία "Τροία" (2004) του Βόλφκανγκ Πίτερσεν. 

Θα πρέπει, επίσης, να επισημάνουμε πως υπάρχουν 24 γνωστά "επικά" ποιήματα που πραγματεύονται τον Τρωικό Πόλεμο και το ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Εν προκειμένω, ο διακεκριμένος σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν βασίστηκε στο ομώνυμο Ομηρικό Έπος.

Δεν θα σχολιάσουμε, επίσης, το γεγονός πως πολλοί εκ των..... "αντιδρώντων του διαδικτύου", ήταν, ακραιφνείς, υποστηρικτές του "Καποδίστρια"- της γνωστής, κάκιστης και δημοφιλέστατης ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή- αλλά και του......Akyla (συμπαθεστάτου ων.....)

Απλά, θα καταδείξουμε κάποια στοιχεία που, συχνά πυκνά, επαναλαμβάνονται ως κύρια συστατικά της mentalite αλλά και της (ψευδο) πολιτιστικής παρακαταθήκης ενός εθνοτικού συνόλου.

Ο "κρυφός" ρατσισμός και το...."περιούσιο" Έθνος

Είναι αλήθεια πως, πολλές φορές, ακούγεται το, σαθρό, επιχείρημα πως τα στοιχεία που συνθέτουν την πολιτιστική παράδοση ενός Έθνους ή μιας φυλής, ανήκουν στους σύγχρονους εκπροσώπους τους και μόνον σε αυτούς. Σαφέστατα, γελοίο επιχείρημα που, ηθελημένα, αγνοεί την ύπαρξη της έννοιας ή του όρου, αν θέλετε, "Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά". Προφανώς, τα Ομηρικά Έπη, ως πρωτόλεια δείγματα του Δυτικού Πολιτισμού- ακόμα και της "πολυπολιτισμικότητας"- ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. 

Το ότι ανέλαβε ένας τόσο σημαντικός σκηνοθέτης να "γυρίσει" την, έστω, δική του version της "Οδύσσειας", είναι, καταρχάς, θετικό και, αυτομάτως, ενδιαφέρον. Όταν θα παρακολουθήσουμε την ταινία, θα έχουμε να πούμε περισσότερα- κάποιες ενστάσεις, δραματουργικής και αισθητικής φύσεως, έχουμε ήδη....Κυρίως, από τη στιγμή που είδαμε το πρόσφατο trailer αλλά και τον ίδιο τον σκηνοθέτη να περιγράφει τους βασικούς, θεματικούς άξονες του έργου. 

Από εκεί και πέρα, το ότι ένας "τύπος" σαν τον Έλον Μασκ, αναφέρθηκε αρνητικά σε μια επιλογή ηθοποιού λόγω χρώματος, χρησιμοποιώντας, μάλιστα, την έκφραση "τάφος του Ομήρου"- αλήθεια, που βρίσκεται αυτός....; Είχαμε την εντύπωση πως ο "Όμηρος" δεν είναι ιστορικό πρόσωπο....-, επιβεβαιώνοντας το αδοιαμφισβήτητο γεγονός πως πρόκειται για έναν ανιστόρητο ρατσιστή και, φυσικά, υποστηρικτή του Προέδρου Τραμπ, είναι ιλαρό και αδιάφορο.

Απλά, το ότι πολλοί έσπευσαν να υιοθετήσουν αυτή την, παραληρηματική, "επίθεση" κατά, δήθεν, της "woke culture" του Hollywood, καταδεικνύει πράγματα γι' αυτούς και όχι για τον Κρίστοφερ Νόλαν και την ταινία του.

Η, βαθιά ριζωμένη, ρατσιστική αντίληψη, η υποκριτική "προγονολατρεία" και η μεγαλομανία πολλών εκπροσώπων του Ελληνικού Έθνους, είναι γνωστή κι εκφάνσεις της παρατηρούμε καθημερινώς- σε συνδυασμό με την, επίσης, βαθιά ριζωμένη άγνοια και την έλλειψη αισθητικής. Το ότι τα παραπάνω έχουν λάβει και "θεσμικό χαρακτήρα", όσον αφορά νευραλγικής φύσεως δομές της νεοελληνικής κοινωνίας, είναι λυπηρό αλλά, και πάλι, γνωστό τοις πάσι.

Εάν το "πρόβλημά" μας είναι πως σε μια ταινία θα υποδυθεί την "Ωραία Ελένη" μια ηθοποιός με αφρικανική καταγωγή και, αντίθετα, δεν είναι- για παράδειγμα- η υποβάθμιση, εκ μέρους του δικού μας κράτους, μιας σειράς σημαντικών, ιστορικών χώρων και μνημείων για διαφόρους λόγους, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Εάν, τέλος, είναι, επίσης, "πρόβλημα" για κάποιους το γεγονός πως η ταινία ενισχύθηκε οικονομικά από το Ελληνικό Κράτος- μέσω του νόμου που το προβλέπει, ως κίνητρο για την παραγωγή αντίστοιχων οπτικοκακουστικών έργων στην ημεδαπή- και, άρα, θα έπρεπε να "λειτουργεί" ως κάποιου είδους "εθνικιστική προπαγάνδα", τότε αυτοί οι κάποιοι θα πρέπει να επισκεφθούν, τάχιστα, έναν ή πολλούς ειδικούς......