Τρίπολη: Το Θέατρο...."επιστρέφει" στο άλσος του Αγίου Γεωργίου
Μετά από καιρό, παρουσιάστηκε μι' αξιόλογη παραγωγή στο χώρο που είναι συνυφασμένος με την έννοια "πολιτιστικό καλοκαίρι"
Η "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, θύμισε παλιές, καλές εποχές, καθώς γέμισε το θέατρο του άλσους και "κράτησε" το κοινό σ' εγρήγορση, από την αρχή έως το τέλος της. Στην πραγματικότητα, το...."έπιασε από το λαιμό", χωρίς, σε καμία περίπτωση, να το απειλήσει με "πνίξιμο".....
Η παράσταση στηρίχθηκε σε μια σειρά από σχήματα, εξόχως θεατρικά, ενώ κυρίαρχη θέση είχε η υιοθέτηση μιας συγκεκριμένης, κινησιολογικής προσέγγισης του δράματος- συχνά γεωμετρικού χαρακτήρα- και η στυλιζαρισμένη έκφραση των συναισθημάτων που απέδωσαν οι δρώντες χαρακτήρες, μια έκφραση που, παρά τα φαινόμενα, ήταν αρκετά δωρική επί της ουσίας.
Το γεγονός της συνεχούς χρήσης μουσικής επένδυσης, καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, μπορεί να μην είναι αρεστό σε όλους- ειδικά σε όσους δεν συμπαθούν τις μελοδραματικές εκφάνσεις, τόσο οικείες στο τηλεοπτικό κοινό-, αλλά είναι αλήθεια πως εξασφαλίζει το ρυθμό, όπως και η χρήση μιας, θα λέγαμε, πρακτικής "ζεστάματος" των ηθοποιών, κατά την έναρξη της παράστασης.
Από εκεί και πέρα, λειτουργικές και καλαίσθητες όλες οι εξωτερικές επιλογές εκ μέρους του σκηνοθέτη και των συνεργατών του και, κυρίως, "ασφαλείς". Άλλωστε, πρόκειται για μια παραγωγή που περιοδεύει στη χώρα εδώ και καιρό. Όσον αφορά τον ήχο των ελικοπτέρων, που ακούγεται σε δυο σημεία του δρωμένου, θα μπορούσε μεν να λείπει χωρίς να μειώνεται η δραματουργική δυναμική, δεν ενοχλούσε δε.
Οι ερμηνείες των δέκα ηθοποιών ήταν απόλυτα υποκείμενες στο σκηνοθετικό "παζλ", χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, παρά μόνο άνοδο των εντάσεων, όπου αυτό ήταν φυσικό κι επιβεβλημένο. Οπωσδήποτε, ο "φύλακας" του κ. Οικονόμου ξεχωρίζει, τόσο γιατί είναι ο χαρακτήρας εκείνος που βρίσκεται πιο κοντά στον "απλό άνθρωπο" (sic), υφιστάμενος τις, έμμεσες, συνέπειες μιας "bigger than life" σύγκρουσης μεταξύ των δυο, βασικών, ανταγωνιστών του έργου.
Συνολικά, μι' άρτια, επαγγελματική δουλειά που, κυριολεκτικά και...συμβολικά, βάζει το θέατρο του άλσους σε κατάσταση..."επανάχρησης"- για να χρησιμοποιήσουμε μια πολύ οικεία, στους Τριπολίτες, ορολογία-, μετά από πολύ καιρό.
