Στηλες - Ει εσεις οι απ' εξω

"Barbie" vs "Οppenheimer": Η "διπολική διαταραχή" ως "μάρκετινγκ"

Φωτογραφία: Wikipedia

Το πολιτισμικό φαινόμενο "Barbenheimer" και οι προεκτάσεις του

Το φετινό καλοκαίρι, "βγήκαν" στις αίθουσες, ταυτόχρονα σχεδόν- όχι στη  Ελλάδα, στις Η.Π.Α.-, 2 ταινίες με τεράστιες διαφορές. Πρόκειται για την ταινία "Barbie", σε σκηνοθεσία της Greta Gerwig και την ταινία "Oppenheimer" σε σκηνοθεσία Christopher Nolan.

Όπως προαναφέραμε, οι ταινίες έχουν τεράστιες διαφορές, τόσο ως προς την ποιότητά τους όσο και ως προς την..¨"ποσότητα"! Η μεν πρώτη διαρκεί, "κλασσικά", κάτι λιγότερο από 2 ώρες, η δεύτερη 3. Η πρώτη είναι προϊόν φαντασίας, η δεύτερη βιογραφική. Η πρώτη είναι κωμωδία, η δεύτερη θρίλερ. Κι όμως, και οι δυο είναι ιδιαίτερα φιλόδοξες.

Η τρομακτική επιτυχία της "Barbie"- έχει ήδη έσοδα άνω του ενός δις δολάρια- οφείλεται, εν μέρει, στο "ισοπεδωτικό" μάρκετινγκ που τη συνοδεύει. Ακόμα και η απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο της λέξης "Barbie", θα μετατρέψει την οθόνη του υπολογιστή, του tablet ή του τηλεφώνου σας σε "ροζ"! Δοκιμάστε το, έχει πλάκα..

Από την άλλη, η ταινία "Oppenheimer" είναι ένα, "επικών" διαστάσεων, φιλμ που ασχολείται μ' ένα από τα συγκλονιστικότερα ζητήματα της σύγχρονης εποχής: τη δημιουργία και χρήση της ατομικής βόμβας. Παρουσιάζοντας, άλλοτε υποκειμενικά άλλοτε "αντικειμενικά", πτυχές της ζωής του επιστήμονα που χαρακτηρίστηκε ως ο "πατέρας της ατομικής βόμβας" (πρόκειται για τον Robert Oppenheimer που υποδύεται άρτια ο Cillian Murphy), η ταινία επιδιώκει να "προσεγγίσει" υπαρξιακά και αξιακά, κυρίως, ζητήματα, που βρίσκονται στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σε αντιδιαστολή, η ταινία "Barbie" φαίνεται να επιδιώκει την "αποδόμηση" και "ανασύνθεση" ενός καταναλωτικού "αρχέτυπου"- όπως η κούκλα Barbie-, μέσα από το πρίσμα της "woke culture", της "cancel culture" και, τελικά, της "πολιτικής ορθότητας", παρουσιάζοντας την "Barbie" (Margot Robbie) σ' ένα "ταξίδι αυτογνωσίας" που προκαλείται από μια "υπαρξιακή κρίση". Μάλιστα, το κύριο σεναριακό εύρημα είναι οι διαφορετικές "εκδοχές" της "Barbie"-  υπάρχει και μια που ονομάζεται..."Proust Barbie"!- που αναπαρίστανται από διαφορετικές ηθοποιούς. Από εκεί και πέρα, το σενάριο είναι από τη μια τόσο "χαοτικό" κι από την άλλη τόσο "παιδιάστικό" που μας κάνει κι απορούμε που στο καλό "ανακάλυψαν" διάφοροι πως η ταινία "θίγει" ζητήματα όπως ο νεοφεμινισμός και ο ανδρισμός (masculinity) υπό.. "νέο πρίσμα"! Πολύ κακό για το τίποτα, θα λέγαμε..

Δεν θα σας κάνουμε "spoiler" περαιτέρω. Ωστόσο, θα πούμε και δυο λόγια για το λεγόμενο "Barbenheimer", ήτοι την διαφημιστική "παρότρυνση" προς το κοινό των Η.Π.Α.- και, κατ' επέκταση το Δυτικό-, να δει και τις δυο ταινίες. Αυτό μπορεί να ωφέλησε, εισπρακτικά, την ταινία "Oppenheimer"- η οποία ως κατεξοχήν ταινία "τέχνης" και μεγάλη σε διάρκεια για το "μαζικό γούστο", θα δυσκολευόταν, πιθανώς, να φθάσει σε εισπράξεις το μισό δις δολάρια, το οποίο κι έχει ξεπεράσει.

Αυτή η πρακτική προώθησης, φυσικά, δεν είναι καινούργια. Για παράδειγμα, στη δεκαετία του '90, η αγγλική μουσική βιομηχανία και τ' αντίστοιχα ΜΜΕ, είχαν "προκαλέσει" την ταυτόχρονη κυκλοφορία δυο cd singles προερχόμενα από τα δυο, τότε, δημοφιλέστερα αγγλικά συγκροτήματα, τους Oasis και τους Blur. Προφανώς, υπήρχε μεγαλύτερη συνάφεια περιεχομένου σ' αυτή την περίπτωση και το διαφημιστικό "αφήγημα" επένδυε στον ανταγωνισμό, την "πόλωση" και την σύγκριση. Ωστόσο, είχε επιτευχθεί ο στόχος: Και τα δυο πουλήθηκαν σαν "φρέσκα ψωμάκια".

Στην περίπτωση των δυο ταινιών, όμως, ο έμμεσος πλην σαφής "παραλληλισμός" τους- καθώς, είναι και οι δυο κινηματογραφικά "προϊόντα" μεν, αλλά με άλλη αξία- και η, συνακόλουθη, "ομογενοποίησή" τους, μάλλον κακό κάνει στην ταινία "Oppenheimer" παρά καλό. Κι είναι απορίας άξιο πως αποδέχεται ένας σκηνοθέτης όπως ο Nolan αυτή την κατάσταση. Προφανώς, κάθε ταινία "βγαίνει" για να βρει το κοινό της και οι παραγωγοί εύχονται να είναι αυτό μεγάλο. 

Η "ακρότητα", εν προκειμένω, αφορά τη δημιουργία ενός "πακέτου" ψυχαγωγίας που δεν θα μπορούσε να είναι, ίσως, περισσότερο "ανομοιογενές". Φανταστείτε πως, αν μιλούσαμε για βιβλία, θα ήταν σαν να προσφερόντουσαν, στην ίδια εφημερίδα, η "Αναφορά στον Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη κι ένα οιοδήποτε μυθιστόρημα της Λένας Μαντά..

Πρόκειται περί "διπολικής διαταραχής", που, μεσοπρόθεσμα, μπορεί να οδηγήσει σε "τέρατα"...

Σχόλια

Το Arcadia938.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης υβριστικών, συκοφαντικών, ρατσιστικών σχολίων και διαφημίσεων, καθώς αντιβαίνουν στις διατάξεις την κείμενης νομοθεσίας. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά προσωπικές απόψεις αναγνωστών.